Jump to Navigation

tweede optimistische up-date

Op de 4edag van de challenge melden we ons rond 10.00u bij de garage. We zien Apollo 13 al bij de brug staan met de motorkap open. Dat ziet er goed uit. De dynamo blijkt inderdaad gearriveerd te zijn en Juan vertelt ons met handen en voeten dat we rond 13.00u terug moeten komen. Dat is goed nieuws, want met een beetje mazzel kunnen we dan om 14.00u met de boot naar Spanje (Ceuta). Het zit on mee. Een flinke smak geld armer en een dynamo rijker vertrekken we vol goede moed naar de ferry. De haven is redelijk makkelijk te vinden. En om 14.15 vertrekken we echt. 45 minuten later zetten we wiel op Afrikaanse bodem. Op naar de douane waar we van hadden gehoord dat je er wel 4 uur over doet om er door te komen. Omdat het erg rustig op de boot was hopen we snel de grens met Marokko te passeren.

Aangekomen bij de grens begint de chaos. Weinig subtiel word je van loket naar loket gestuurd. En 45 minuten later rijden we, sneller dan verwacht, Marokko binnen. 10 euro goed besteed. Maar nu dus bij Fez of verder zien te komen. De wegen zien er goed uit. Dan dient het eerste probleem zich aan. Een tolweg en nog geen gelegenheid gehad om te pinnen. Uh-oh, wat nu? De jongen in het tolpoortje is bereid om euro’s te accepteren. We geven hem wat los geld en hij laat weten dat hij meer wil. Vooruit dan maar, als we maar op weg kunnen.

Bij de eerstvolgende plaatsje zoeken en vinden we een pinautomaat dat onze pinpassen accepteert. Vol goed moed gaan we op weg naar Fez. De hele reis verloopt soepel. We merken wel  dat rijden in het donker geen succes is. De belijning ontbreekt op veel plaatsen, de weg is smal waardoor je steeds met twee banden van de weg raakt, straatverlichting ontbreekt en de tegenliggers verblinden je. Desondanks weten we rond 2200u Fez te bereiken. Nu nog een hotel. Het eerste hotel vraagt 200euro per nacht. Is iets aan de prijs, dus we zoeken nog verder. Het tweede hotel verwelkomt ons voor 100. Nog steeds aan de prijs, maar we zijn moe en dan zit je ook in een 5* hotel inc ontbijt.

De volgende dag worden we gewekt door het ochtendgebed. Alle moskeeën proberen elkaar te overstemmen. Omdat we nu toch wakker zijn besluiten we te gaan ontbijten. Het is pas 6.30u, maar onze biologische klok staat nog op Europese tijd. Dat scheelt. We hebben een lange weg te gaan als we de andere teams proberen in te halen, dus een vroege start is wel zo handig.

Voor we vertrekken repareren we de bestuurdersdeur met duct tape zodat we niet “Dukes of hazard” stijl door het raam hoeven te kruipen. Wel zo makkelijk. Rond 9.00 vertrekken we richting Merzouga. We nemen de escape route. Ook dat is geen vervelende tocht. We rijden door besneeuwde bergen en uitgestrekte hoogvlaktes. Toch wel een beetje griezelig in je eentje in de middle of nowhere. We hopen dat Apollo 13 het blijft doen. We hebben mazzel.

Na een paar uur rijden komen we tot de conclusie dat Marokko een schitterend land is met veel verschillende landschappen. We vinden het nu al een mooie reis. We hebben zelfs de eerste 3 kamelen gezien. Met grote regelmaat passeren we politie controles. Soms moeten we even stoppen, maar soms worden we even aangehouden. Na een kort verhoor mogen we door rijden. Maar de agent van Itzet merkt op dat we duct tape op de deur hebben geplakt. En ja hoor. De eerste boete is een feit. Hij vraagt eerst 700 dirham. Maar we worden gematst en krijgen 400 dirham terug. Toch aardig van die man. We blijven vriendelijk glimlachen en rijden verder. Opgelucht dat Apollocam die de hele reis filmt niet in beslag is genomen. Rond een uur of 5 komen we aan bij Meski Oase waar de andere teams de nacht hebben doorgebracht. We kijken er nog even rond en nemen wat foto’s om te kunnen bewijzen dat we er geweest zijn.

Het is nog ongeveer een uur rijden door de woestijn voordat we bij Merzouga zijn. Rond 18.00u is het al donker en de Auberge waar we naar toe moeten is moeilijk te vinden. We sms-en even over en weer en de Skagerboys zijn zo vriendelijk om ons op te halen. Iedereen zit al aan tafel als we arriveren. Jippie, we zijn weer thuis! De auberge is eenvoudig, maar wij vinden het prachtig. Het is wind en waterdicht en bij vlagen verwarmd en met stroom. De volgende dag kunnen we pas zien waar we terecht zijn gekomen. We zitten aan de rand van de woestijn. Een hele bijzondere ervaring om Dar DE ZON Zien op te komen.

Zondag is een rustdag. Iedereen knutselt aan de auto. Wij schroeven de bodemplaat weer on der de carterpan. Er blijkt een buts in de voorruit te zitten. Maar gelukkig hebben we nog een stickertje om er over heen te plakken. EMD heeft minder mazzel. Zij hebben een stuk plastic waar de ruit van de linker voordeur zat.

Wij rijden een beetje rondjes en komen al snel vast te zitten in het zand. De bodemvrijheid van Apollo 13 is te beperkt om door de duinen te rijden. Dus we zullen de challange route volgen en niet de extreme route.  Jammer, maar het zij zo. De Skagerboys en team Rider kunnen ook niet door het zand, dus daar gaan wij morgen mee rijden als de rest de extreme route gaat volgen. 

We vullen de dag nuttig in door Apollo 13 en de bodemplaat een beetje te testen over gravel  en wijn en bier te kopen bij een hotel in de buurt.  Aan het eind van de dag gaan we nog een kamelentcht maken. Het is de bedoeling dat een aantal challengers gaat duin surfen. Maar bij aankomst blijken de ski’s nog bij de auberge te staan. Jammer. Dan maar een duidn op geklauterd om de zon onder te zien gaan. Heel mooi, maar duinsurfen was toch leuker geweest. Wie weet gaat het lukken in een volgend dorp.

Team EMD heeft vriendjes gemaakt met een Duitser die in Marzoug een schooltje heeft. Of we nog spullen hebben die we kunnen doneren. Gezamenlijk wordt een vuilniszak ruilgoederen opgehaald.  EMD brengt diezelfde avond de spullen langs en de volgende ochtend gaan we nog even langs voor een fotoshoot.  

Om 7.45 de volgende morgen stappen we weer in de auto om samen met EMD, Skagerboys en team Rider naar het schooltje te rijden. We worden hartelijk ontvangen met een kopje mierzoete thee. De Duitser legt uit dat dat hij de kinderen leert om bijvoorbeeld op een vast tijd tanden te poesten. Als ze dat om 8 uur ’s avond doen dan zijn de meeste ouders ook aanwezig. De kinderen zegen dan tegen hun ouders dat ook zij hun tanden moeten poetsen. Geen slecht plan, want de gebitten van veel Marokkanen zien er niet al te best uit.

We wachten even op EMD die proberen een ruit voor de linker voordeur te vinden. Helaas blijken de beloftes van de locals beter dan de werkelijkheid en zonder zijraam voor EMD gaan we op pad voor een tocht door de woestijn. Voor ons is het de eerste keer dat we Apollo 13 offroad testen. Het is een fantastische trip waar we zsm de foto’s en films zullen proberen te posten.

We zitten nu op de camping les jardins des Zagora. Wij hebben toch maar weer een kamer geboekt. Voor douche en toilet moeten we de buitenlucht in, mar het is iets luxer dan een tent. Je slaapt nl in een bed.  We hebben soep gekookt op ons gaspitje en uiteraard weer een crackertje brie uit blik verorbert.  Langzaam beginnen we aan het camperen te wennen. Wie weet slapen we binnenkort echt in Apollo 13. Het zou zomaar kunnen.



by Dr. Radut.