Jump to Navigation

Optimistisch log: “Encore”.

Op woensdag 7 december vervolgen we onze weg, nog steeds met de Skager Boys en Team Rider. Na een lekker ontbijtje met de gisteren gekochte eieren gaan we op pad. Eerste missies van de dag: een wifi punt vinden en bier en wijn scoren.  We rijden het terrein van een willekeurig hotel op en jawel, er is wifi. Andre en Erik gaan op onderzoek uit of er drank te koop is. De deur van het restaurant is op slot, maar als we een bordje “bar” spotten en daarheen gaan, wordt het raam geopend en informeren we  naar de mogelijkheden. We mogen naar binnen maar als we daar zijn is de die ons vanuit het raam toesprak niet te zien. De gasten wijzen naar een deur en we lopen er naar binnen. Daar blijkt de keuken te zijn en de maitre van het restaurant is not pleased. Gelukkig staat dat een succesvolle aankoop niet in de weg en even later kunnen we op weg.

Even buiten Ouarzazate zien we filmstudios. Natuurlijk moeten we daar even stoppen voor een paar foto’s. We rijden verder, eerst een stukje naar het noord-westen en dan langs de N10 weer zuidwaarts. In Tazenakht maken we kennis met een nieuw fenomeen, een tankstation dat geen diesel heeft. Dat wil zeggen, de pompen geven het wel aan, maar blijkbaar is de voorraad op. Omdat vandaag helaas het brood van de Skagerboys mislukt is – waarschijnlijk teveel door elkaar geschud, omdat we telkens als er tegenliggers zijn de berm in moeten – kopen we in Tazenakht ook brood. Verder blijkt het mogelijk er een mobiel-internet stick te kopen, die we met zijn allen om de beurt kunnen gebruiken. Even verderop genieten we in een vallei van een heerlijke lunch.

Ca 15km voor Foum Zguid spotten we onze eerste kamelen in het wild.

Het was de bedoeling om het laatste stukje naar onze bestemming van vandaag – Foum Zguid – een challenge route te nemen, maar de juiste afslag was niet te vinden. Even denken we hem te hebben, maar het blijkt de oprit naar een erf te zijn. Dan maar gewoon over asfalt onze weg vervolgen. We bereiken Foum Zguid lekker vroeg. De oprit naar de camping is toch nog een beetje off road rijden.  Ook vannacht slapen wij in een zeer eenvoudige kamer. Deze keer wel met toilet (waarvan we de bril met duct tape vast zetten). We rollen de matjes uit over het bed om enerzijds op een zachte ondergrond te kunnen slapen en anderzijds om niet op het ranzige matras te hoeven liggen.  Rond een uur of 10 arriveren ook de boys van EMD. Het is ze gelukt om de zijruit te laten repareren en hebben een wilde woestijnrit gemaakt. Hun auto lijkt het nog te doen, maar we hebben begrepen dat 5 andere teams die ook offroad zijn gegaan nu in de garage staan.

De volgende dag (donderdag 8 december) gaat rond 5.35u de telefoon. We hebben een belafspraak met Giel om live een up-date in de uitzending te geven. Olinde en Mathijs mogen vertellen hoe de vlag er bij hangt. Bij het afscheid wenst Olinde Giel een hele geile goedemorgen. Omdat dat zo hoort. Nu we toch wakker zijn besluiten we op te staan en ons klaar te maken voor de dag.

We hebben een uitermate relaxte rit over asfalt naar Icht. Onderweg rijden we nog even van de weg af om flinke stofwolken te maken. Gewoon omdat dat zo leuk is en omdat het hier kan.  Lekker raggen heeft tot gevolg dat een wiel van de aanhanger van de Skagerboys een slag krijgt en de ruit van de deur linksvoor van Apollo 13 zit een tikke scheef. Met wat gepast geweld kunnen we de ruit weer in positie krijgen. De ruit draait wat moeilijk open en dicht, maar daar kunnen we prima mee leven.  Ook denken we dat de aanhanger de eindbestemming, een weeshuis in Marakesh, probleemloos zal kunnen bereiken.

We komen rond 16.00u aan op de camping in Icht. We weten niet precies wat we hier twee dagen zouden moeten doen. In de omgeving zijn vooral veel stenen. Ook hoeven we geen reparaties aan de auto’s uit te voeren. We besluiten met z’n allen een dag eerder dan in het roadbook naar Tafraoute af te reizen. Daarmee kunnen we tijd winnen om de terugreis door Europa wat minder hectisch te maken. Onze barrels hebben wat moeite met snelheden hoger dan 100km/u zeker onder winterse omstandigheden. En volgens het roadbook staan er etappes van ca 1100km op het programma. Om er toch voor te zorgen dat we op 19 december op tijd bij het glazen huis te arriveren moeten we tijd winnen.

De rit van Icht naar Tafraoute voert ons 50km over een droog gevallen rivier. Voor ons is dit een kans om Apollo 13 tot het uiterste te drijven. Apollo 13 is de auto met de laagste bodemvrijheid van alle teams. Best wel een spannende rit dus. De challenge begint met een stevige afdaling naar het dal van de rivier. Het pad is redelijk begaanbaar. Geen al te grote hobbels en een stevige ondergrond van zand. Als we in de rivierbedding komen is er geen weg meer terug. We moeten over een denkbeeldige weg van keien. Het duurt niet lang voor we vast zitten. Met hulp van de andere teams worden we los geduwd. Dat voorspelt weinig goeds voor de rest van de trip. Onze bodemplaat en de rest van de onderkant van de auto wordt gestenigd. Onder onze voeten voelen we de stenen opspatten.  4 uur lang horen we hoe onze auto de volle laag krijgt. Meerdere malen vrezen we weer vast te komen zitten of nog erger, dat er iets stuk gaat. Tot onze grote verbazing komen we min of meer onbeschadigd uit de strijd.  De bodemplaat is flink gemoffeld, er zitten deuken en krassen op bijna al het plaatwerk, de bumper linksvoor hangt wat lager en de rechter remkabel hangt er wat slapjes bij. Ook vermoeden we dat de uitlaat niet meer helemaal vast zit. Maar dat is dan ook alles.

De rest van de etappe gaat over asfalt. Na de trip over de rivierbedding is het rijden van talloze haarspeldbochten een eitje. De rest van de etappe verloopt dusdanig voorspoedig dat we besluiten verder te rijden dan Tafraoute. We eindigen de dag op zo’n 50km voor Agadir in Biougra. We slapen vanavond in een hotel voor 25euro per kamer. Wat een luxe! Morgen gaan we als het weer licht is kijken of er schade herstelt aan Apollo 13 moet worden.

Wifi is beperkt, dus up-loaden van foto’s gaat moeizaam, maar dit blog kunnen we buiten het hotel in Biougra bijwerken.



by Dr. Radut.